- Coraz więcej głodujących: Według najnowszego raportu, liczba osób cierpiących z powodu skrajnego głodu i braku bezpieczeństwa żywnościowego rośnie z roku na rok.
- Główny winowajca – konflikt: Aż 80% osób dotkniętych poważnym niedożywieniem mieszka w regionach objętych długotrwałymi konfliktami i niestabilnością.
- Potrzeba zmiany podejścia: Minister Chapman apeluje o wcześniejsze działanie, skuteczniejsze inwestycje w odporność oraz lepszą koordynację pomiędzy rządami i organizacjami.
Podczas uroczystej prezentacji dziesiątej edycji Globalnego Raportu o Kryzysach Żywnościowych w Londynie, minister ds. rozwoju Wielkiej Brytanii, Jenny Chapman, zwróciła uwagę na pogłębiający się kryzys żywnościowy na świecie. Według niej, przyczyną takiego stanu rzeczy są przede wszystkim przedłużające się konflikty zbrojne, które destabilizują produkcję, handel i źródła utrzymania milionów ludzi. Minister wezwała społeczność międzynarodową do radykalnej zmiany strategii walki z głodem.
Skala problemu i główne zagrożenia
W swoim przemówieniu minister Chapman podkreśliła, że świat stał się bardziej niestabilny niż przez ostatnie dekady. Konflikty w Sudanie, na Bliskim Wschodzie i w Ukrainie to tylko niektóre z ognisk zapalnych. Jak wynika z raportu, ponad 80% osób doświadczających poważnego głodu mieszka na obszarach dotkniętych długotrwałymi kryzysami i niestabilnością.
Wpływ kryzysów gospodarczych i klimatu
Sytuację pogarszają zmiany klimatyczne oraz szoki ekonomiczne. Minister Chapman przytoczyła przykład potencjalnego zamknięcia Cieśniny Ormuz, co mogłoby gwałtownie podnieść ceny paliw i nawozów, uderzając najmocniej w najbiedniejsze państwa. Kraje Azji uzależnione od importu nawozów z Zatoki Perskiej są szczególnie narażone, ale najwyższe ryzyko dotyczy państw Afryki Subsaharyjskiej.
Nowe podejście: wcześniej i skuteczniej
Minister Chapman wezwała do zmiany sposobu myślenia o pomocy humanitarnej. Jej zdaniem konieczne jest działanie, zanim kryzys przerodzi się w katastrofę.
Inwestycje w odporność i wczesne ostrzeganie
Szefowa brytyjskiego rozwoju podkreśliła, że choć wszyscy zgadzają się co do potrzeby wcześniejszego reagowania, wciąż brakuje przełomu w praktyce. Przykładem skutecznego narzędzia są Plany Gotowości na Kryzysy Żywnościowe, które łączą partnerów wokół dowodów naukowych, aby szybciej identyfikować zagrożenia. Wspomniała o niedawnej rundzie konsultacji z wicepremierem Somalii jako o modelowym przykładzie krajowego systemu wczesnego ostrzegania.
Priorytetyzacja i łączenie sił
Minister Chapman zaapelowała o lepsze wykorzystanie prognoz do kierowania funduszy tam, gdzie przyniosą największy efekt. Ostrzegła przed działaniem w odosobnionych sektorach, które kosztuje ludzkie życie. Zaznaczyła, że konieczne jest silniejsze zaangażowanie funduszy klimatycznych i międzynarodowych instytucji finansowych w niestabilnych regionach.
Długoterminowe rozwiązania zamiast doraźnej pomocy
Minister Chapman przyznała, że pomoc humanitarna zawsze będzie niezbędna, jednak nie wystarczy ona do rozwiązania strukturalnych problemów. Przytoczyła rozmowę z ministrem finansów Ugandy, który wprost stwierdził, że społeczność międzynarodowa przychodzi z krótkoterminowymi projektami, a potem dziwi się, że problemy wracają. Wezwała do wykorzystania wszystkich dostępnych narzędzi: dyplomacji, nauki, misji pokojowych i handlu.
Znaczenie partnerstw i lokalnego przywództwa
Według minister, żadne państwo ani organizacja nie jest w stanie samodzielnie zamknąć luki między potrzebami a dostępnymi środkami. Kluczowe są silne partnerstwa – z rządami, instytucjami wielostronnymi, sektorem prywatnym i lokalnymi społecznościami. Zapowiedziała, że zbliżająca się konferencja Global Partnerships będzie budowana w duchu partnerskiego współdecydowania, z wiodącą rolą Republiki Południowej Afryki.
Źródło: Foreign, Commonwealth & Development Office / gov.uk